~ เมืองมาลย์ ~

~ ร้อนรัก ~ (กาพย์ห่อโคลง)

~๑~
๐ร้อนรักลนรุ่มเร้า                  ยั่วยวนเย้าหทัยหวง
ไหวหวาดหวั่นชายลวง             บ่วงร้อยเล่ห์เสน่ห์มาน

๐ร้อนรักลนรุ่มเร้า                  แดดวง
เหมือนดั่งไฟสุมทรวง               ผ่าวเนื้อ
ไหวหวาดหวั่นชายลวง             เชยชิด  สนิทนา
คำเห่เพียงเล่ห์เฟื้อ                 เสน่ห์ร้ายพร่าใจ ฯ
             
~๒~
๐ร้อนใคร่ให้เร่าร้อน               ยากเกินถอนผ่อนสุขสม
ยั่วเย้าเคล้าอารมณ์                ฉมกรุ่นกายจึงร่ายมนต์

๐ร้อนใคร่ให้เร่าร้อน                สุขสม
ยากถอนผ่อนอารมณ์              ยั่วเย้า
ละมุนกรุ่นกลิ่นฉม                 รูปรส   กายนอ
จึ่งร่ายมนต์ดลเคล้า                ค่ำเช้ามาดหมาย ฯ

~๓~        
๐ร้อนกายคล้ายหม่นไหม้            ถูกโลมไล้ด้วยไฟบาป     
เคลิ้มอุ่นกรุ่นกำซาบ                 อาบรอยอิ่มปริ่มทรวงใน

๐ร้อนกายคล้ายหม่นไหม้            ไฟบาป    
หลงเคลิบเคลิ้มปลื้มปลาบ           คลั่งไคล้
เพียงรอยอุ่นเอมอาบ                อกนุช  นาพ่อ
กระชากฉุดจินต์ให้                  ซ่านเพ้อเหม่อถวิล ฯ

~๔~ 
๐ร้อนราคินใฝ่เฝ้า                   พะนอเคล้าเนาสุขสม                 
ก่ายกระหวัดรัดเชยชม               รมย์ระรื่นชื่นฤทัย                                        

๐ร้อนราคินใฝ่เฝ้า                   เคล้าชม
คลอคู่เคียงภิรมย์                    บ่มไว้
กก-กอดก่ายร่างจม                  หล่มรัก 
สองต่างผลัดโลมไล้                  ไขว่คว้าแดนสรวง ฯ

~ พระอาทิตย์อัสดง ~

๐ ดอกรวงพวงเกสร ๐

ดอกรวงพวงเกสร        ศศิธร-จรัสศรี

เบ่งบานขานราตรี        หนึ่งคืนนี้ที่ฤทัย

ไม้งามตามรูปทรง         นวลอนงค์ก็หลงใหล

ต้นรักสลักนัย                ถนอมไว้ในจินดา

พระอาทิตย์อัสดง

~ ก่อนจบ..พบสุดท้าย ~ กาพย์ยานี ๑๑

ก่อนกาลลานสุดท้าย               ก่อนมลายกลายเป็นผง
ก่อนสิ้นถิ่นพะวง               ก่อนปลิดปลงชีพชีวัน

ก่อนผ่าน ณ.ลานเมรุ               ก่อนลับเร้นลุล่วงผัน
ก่อนเห็นเป็นเถ้าทัน               ก่อนเช่นวันแดดับดวง

ก่อนเพลิงผลาญสลาย               ก่อนกระจายภายในห้วง
ก่อนลมพรมพร่างทรวง               ก่อนหมดห่วงบ่วงกมล

ก่อนเท่าธุลีดิน               ก่อนกวินจะผลิผล
ก่อนนึกตรึกตัวตน               ก่อนหลุดพ้นหนแห่งกรรม

ก่อนนี้ที่ทำไว้               ก่อนสิ้นใจใคร่ขอย้ำ
ก่อนเฉลยเอ่ยถ้อยคำ               ก่อนถลำกระทำใด

ก่อนจบพบสุดท้าย               ก่อนว่างวายกายสิ้นไร้
ก่อนสิ้นลมหายใจ               จัดเตรียมไว้เสบียงบุญ


พระอาทิตย์อัสดง

~ เทือกเขาเคล้าหมอก ~

สายลมก็บางเบา
ทิวเทือกเขาเคล้าหมอกหนา
ไม้ใหญ่ไพรพนา
ต้านลมกล้าท้าตะวัน

พลิ้วพลิ้วก็ปลิวไหว
แสงร่ำไรให้รังสรรค์
เสียงไผ่ในอรัณย์
วิหกผันพลันเวียนวน

หนาวหนาวขาวหมอกควัน
ฟ้าสะพรั่นกลั่นเม็ดฝน
เส้นสายกระจายปน
ทั่วแนวสนถึงผลใบ

พระอาทิตย์อัสดง


๐รักษ์ต้นน้ำลำธาร๐

สารินดินแดนสรวง
แมกไม้พวงรวงพฤกษา
สายน้ำลำธารา
หมู่นกกาออกหากิน

หวงแหนแดนพงไพร
เขาป่าใหญ่อย่าให้สิ้น
วิหงค์หลงโบยบิน
งามถวิลถิ่นวนวัน

พระอาทิตย์อัสดง

"คืนเหงาใต้เงาจันทร์"

"คืนเหงาใต้เงาจันทร์"
ความสัมพันธ์ไม่เหมือนก่อน
รักเอย..ที่อาวรณ์
ให้สะท้อนยากถอนใจ

แอบเพ้อเหม่อคร่ำครวญ
ยังรัญจวนเฝ้าหวนไห้
รักเอย..ที่เคยได้
จืดจางไปไม่เข้ากัน

ตัดพ้อถึงต่อว่า
ใยนำพาให้ข้าฝัน
บ่นท้อต่อพระจันทร์
พร่ำร่ำพันถึงคนไกล

ดวงดาวที่พราวพร่าง
ช่วยนำทางสว่างไสว
บรรเลงเพลงส่งไป
อย่าหวั่นไหวในอุรา

ยินเสียงสำเนียงขวัญ
น้องจาบัลพลันโหยหา
คร่ำครวญรัญจวนมา
เหมือนแม้ว่าพาขาดใจ

อย่าเหงาเศร้าอกตรม
มิสุขสมจงข่มไว้
จะกลับมิลับไกล
คอยน้องไหมให้ถึงวัน

เช็ดหน้าน้ำตาพี่
คลายฤดีที่โศกศัลย์
มีเราเฝ้านิรันดร์
สุขเหมือนฝันใต้จันทรา

พระอาทิตย์อัสดง

จารจดจรดคำ

จารจดจรดคำ
ส่งลำนำคำหวามไหว
คิดนึกลึกถึงนัย
สดับไว้ในดวงมาน

สานกลอนป้อนคำสวย
อ่อนระทวยช่วยสืบสาน
จารึกเป็นตำนาน
ให้ขับขานจวบนานวัน

ขีดเขียนเพียรอ่านกลอน
คำละอ่อนอ้อนตามฝัน
ต่อเติมเสริมแบ่งปัน
หนึ่งสัมพันธ์นั้นตราตรึง

เหนื่อยท้อขอแรงใจ
หนักแค่ไหนไม่ถึงครึ่ง
คำน้องที่รำพึง
คงไปถึงนะคนดี

พระอาทิตย์อัสดง

~ ตะวันยอแสง ~

ภูผานภาหมอก

พรรณไม้ดอกออกสดใส

เบ่งบานถึงลานไพร

เช้าผลิใบให้งอกงาม

ตะวันประชันแสง
ไม้ทแยงแข่งอร่าม
ลมพัดสบัดตาม
อยู่ในท่ามกลางพนา

หมู่มวลนีรจร
ว่ายวนซ่อนอ้อนวหา
ดำผุดฉุดเพลา
เหล่านกการ่าเริงชล

พระอาทิตย์อัสดง



~ ความทรงจำในลมหนาว ~



หวนไห้ใจอาวรณ์
เกินถอดถอนให้ผ่อนหาย
ลมหนาวร้าวใจกาย
พัดสลายพ่ายแรงลม

คิดครวญรัญจวนหา
ห่างสายตามิพาสม
ร้างไกลใจตรอมตรม
ให้ขื่นขมระทมใจ

ลมหนาวในคราวนี้
เหน็บชีวีมีสั่นไหว
คิดถึงซึ่งคนไกล
ลาจากไปไม่กลับมา

ความเจ็บเก็บจดจำ
เสมือนย้ำคำไร้ค่า
จบสิ้นให้ชินชา
เหมือนเวลาพาหยุดเดิน

พระอาทิตย์อัสดง

~ วิหงค์หลงวนวัน ~

วิหงค์หลงวนวัน
รังสิมันต์พลันสาดแสง
ลมพัดสะบัดแรง
กระจ่างแจ้งแห่งตะวัน

นทีที่หลั่งไหล
คล้ายดวงใจให้เฝ้าฝัน
คงมีแสงแห่งจันทร์
ทอนิรันดร์เหมือนวันวาน

ภูผาเมื่อคราก่อน
ไม้ขจรย้อนสืบสาน
บุปผาพาเบ่งบาน
เป็นตำนานกาลต่อไป

พระอาทิตย์อัสดง

~ หนึ่งหนาว ~

หนึ่งคนต้องทนหนาว
หนึ่งใจสาวร้าวหม่นหมอง
หนึ่งร่ำน้ำตานอง
หนึ่งรักสองต้องห้ามใจ

หนึ่งนี้ที่จำนนท์
หนึ่งเล่ห์กลปนสงสัย
หนึ่งคำพร่ำความนัย
หนึ่งดวงใจยังให้คุณ

หนึ่งรักประจักษ์แน่
หนึ่งรักแท้แพ้ไออุ่น
หนึ่งภักดิ์มักเจือจุน
หนึ่งใจลุ้นบุญหนุนนำ

พระอาทิตย์อัสดง

~ เติมเต็ม ~

ห่วงใยใครคนหนึ่ง
ทำคิดถึงจึงหวั่นไหว
อบอุ่นกรุ่นฤทัย
แม้ห่างไกลให้ห่างกัน

มินานกาลเวลา
จะผ่านมาพาสุขสันต์
มาจบพบผูกพัน
นิจนิรันดร์มั่นดวงใจ

**********

เพียงเพราะใจใคร่ห่วงหวงใครหนึ่ง
อยากลึกซี้งตรึงใจให้คนนั้น
เพียงผ่านพบสบตาพาผูกพัน
แม้ห่างกันวันนี้ที่ไกลเกิน

มีเพียงวันเวลาพาใจอุ่น
ยังครุกรุ่นอุ่นไอใฝ่คอยเสริม
มีเพียงกันฝันไปใจดวงเดิม
จะเพียรเพิ่มเติมเต็มทุกห้องใจ

**********

พระอาทิตย์อัสดง

*~* ธานินถิ่นบวร *~*


*~* ธานินถิ่นบวร *~*

๐ รังสิมันต์เฉิดฉาย
แสงสุดปลายท้ายสิงขร
ธานินถิ่นบวร
องค์ภูธรบารมี

๐ ดินแดนแถนอำไพ
งามวิไลอร่ามศรี
สราญรมย์คีรี
กสุนีเริงวนวัน

*************

๐ หวานใดช่วยแจ้ง ๐ 2



หวานใดหนาช่วยแจ้ง...แถลงไข
หวานนุ่มนอกจากใน...เร่าร้อน
หวานพร่ำคำจากใจ...ลือร่ำ
หอมกลิ่นอายดอกซ้อน...ซ่อนเร้นดับแด

*******************

กุหลาบกลีบซ่อนซึ้ง
พลันคะนึงจึงห่วงหา
แว่วเสียงสกุณา
ยามนิทราพาหลับลง

~.หนึ่งหยาดหยดรินไหล.~



หนึ่งหยาดหยดรดริน
เหมือนดับดิ้นทุกถิ่นฐาน
จำพรากจากไกลบ้าน
ล้างสถานผลาญจมดิน

หนึ่งหยดน้ำตาไหล
หนึ่งดวงใจให้ดับสิ้น
หมดแล้วให้ยลยิน
สุดถวิลถิ่นดวงแด

***********

๐ น้ำทิพย์ชโลมใจ ๐



น้ำทิพย์ชโลมใจ


เพียงหนึ่งทิพย์ธารา
ชโลมมาพาเสมือน
มีจันทราและดาวเดือน
หมายแม้นเหมือนเพื่อนแห่งใจ